متنفر شدن از کسی یا کسانی که یک زمانی دوستشون داشتم و یا فکر می کردم که دوستشون دارم بسیار بسیار حس افتضاحیه ٬اصولا تنفر حس وحشتناکیه ولی امکان نداره یه آدم از همه خوشش بیاد و یا اینکه تا حالا از کسی متنفر نشده باشه من که تا حالا چنین فردی رو ملاقات نکرده ام.
تنفر حسی نیست که یک شبه یا در یک لحظه دچارش بشیم ٬بلکه مدت ها طول می کشه که دونه ی تنفر به بار بشینه .به نظرم در بیشتر مواقع اینجوری شروع میشه که فرد مورد نظر ما ٬ دست به عملی می زنه که ما خوشمون نمی یاد مثل تحقیر کردن ٬ مسخره کردن و یاایراد گرفتن از ما.که در این زمان ما یا به او تذکر می دهیم و یا نمی دهیم و در هر دو وضعیت این قضیه مدت ها ادامه پیدا می کنه.در ابتدا از او بدمون خواهد امد و بعد متنفر می شویم دقیقا زمانی که به قول قدیمی ها کارد به استخوان می رسد.
براسا س نظریه ی تدریجی بودن تنفر ورزی(که دست پخت بنده است!) ما در هر زمان می تونیم این روند رو متوقف کنیم .اما از تئوری تا عمل فاصله بسیار است .
نکته ی بسیار مهم این که وقتی باز هم به قول قدیمی ها از دست کسی دل چرکین بشید خیلی خیلی سخته که دلتون رو درمان کنید ( تا حالا که آتی بیوتیکی برای اینجور چرک ها کشف نشده) و در اون زمانه که شما دچار افت دیگه ای به اسم کینه ورزی میشید.
نکته ی آخر:یادآور می شم که هر صفت بد و نکوهش شده ای(از نظر عقل ) به دنبال خود صفت های بد دیگری را یدک می کشد.
