از میان دیوار هایی که اطرافمان کشیده اند تنها آسمانی پیداست . آسمانی که نه ستاره ای دارد و نه حتی آبی است.شک بر انگیز است شاید اصلا اسمان نیست!!!!
شاید مقوای رنگ شده ایست که روی دیوار ها گذاشته اند تا ما هم تصور کنیم که یک تکه از آن چیزی را داریم که بفیه ی مردم دارند.
هزاران بار به خودگفته ام که آنچه می بینم را باور نکنم ولی مشکل اینجاست که میان این دیوار ها چیزی دیده نمی شود.از قوه ی تخیل باید کمک گرفت اما هر چقدر هم که دشت و صدای دریا را در ذهنت بگنجانی باز هم صدای فریاد ها شنیده می شود.
+ نوشته شده در سه شنبه 2 تیر1388ساعت 13:31 توسط سعیده
|
